Bonjour de … Utrecht!

•08/07/2013 • 11 reacties

Ja lieve mensen, ik ben weer thuis en zoals je misschien hebt gemerkt, heb ik het mooie weer meegenomen naar Nederland ­čśë In mijn vorige bericht was ik nog in Spanje en moest ik de Pyrenee├źn over. Daar pak ik de draad weer op.

De laatste albergue in Spanje is in Roncesvalles (of Roncevaux zoals de Fransen stug blijven zeggen) en dat was een hele grote, maar ook een hele mooie herberg. Je slaapt namelijk in een oud klooster, dat volledig is gemoderniseerd. Alles is tot in de puntjes geregeld: goede bedden in cubicles voor 4 personen, schone douches, volledige maaltijden die je uit de automaat kan trekken. Maar het leukste vond ik het Nederlandse onthaal. Vlak voor ik aankwam zat ik even uit te rusten op een bankje in de zon. Er liepen twee mensen voorbij die me aanspraken en dat bleken Nederlandse vrijwilligers te zijn die even een paar uurtjes vrij hadden om te wandelen. Alle vrijwilligers daar zijn Nederlanders. Die mensen hebben allemaal iets met de camino en willen graag iets terugdoen. Ik denk dat ik dat ook een keer (of meer) wil gaan doen.

De volgende dag gaat om 6 uur het licht aan en is het tijd voor de etappe van Roncesvalles naar St.-Jean Pied de Port. De lucht is al strakblauw, de bergtoppen zijn nog in de ochtendnevel gehuld en het is nog enigszins fris. Er lopen meerdere routes, de mooiste en natuurlijk ook de pittigste is de Ruta Napoleon. Via een sprookjesachtig mooi bos (bij de ingang stond een bord dat hier veel heksencovens waren vroeger en dat er ook heksen vervolgd werden) gaat het vrijwel meteen steil omhoog. Op de vogels na is het helemaal stil en verlaten, het zonlicht schijnt mooi door de bomen. De route voert over de Iba├▒eta-pas, waar in 778 n.c. de slag om Roncevaux plaats vond, die de makers van het beroemde Roelantslied (even diep graven in je geschiedenislesgeheugen) inspireerde. Hier heeft Karel de Grote dus ook gelopen, ooit, lang geleden. Af en toe denk ik, als het nog steiler word, kom ik niet boven. Maar met veel adempauzes en voor een deel zigzaggend bereik ik na een kleine 2 uur de Col LePoeder, op een hoogte van 1430 meter. Ik ben er helemaal alleen en het uitzicht is een ware beloning voor het harde werken. Aan de ene kant de vallei van Roncesvalles, waar ik uitkijk op een wolkendek dat als een enorm pak watten over het dal is gelegd, beschenen door de zon. In de lucht ver boven mij cirkelen gieren, daarvan zal ik er nog veel zien. De andere kant ziet er heel anders uit, mistig en ik zie slechts vaag de contouren van de bergen. Ik blijf daar een tijdje uitrusten en geniet van het spectaculaire uitzicht.

Dan vervolg ik mijn weg en al snel wordt de mist zo dicht dat ik niet meer dan 50 meter zicht heb. Ik loop door een volledig witte wereld. Gelukkig is het pad wel goed gemarkeerd, anders was ik daar nu nog… Ik kom wilde paarden tegen, kuddes langharige schapen, koeien, allemaal lopen die hier vrij rond. Ik lunch ergens in een wei in het gezelschap van een kudde schapen en daal vervolgens verder af. Het dalen is ook behoorlijk pittig af en toe, ik voel mijn knie├źn behoorlijk. En dan is er opeens weer bewoonde wereld en uitzicht. Ik drink koffie in Orisson waar ik een prachtig uitzicht heb. Ik zie St. Jean al liggen! De laatste twee uur lijken heel lang te duren maar uiteindelijk kom ik aan in het stadje. Heel mooi, wel erg toeristisch.

Ik word heel hartelijk onthaald in de Nederlandse albergue L┬┤esprit du chemin. Ook hier weer Nederlandse vrijwilligers. Ik deel een driepersoons kamer en als welkom ligt er een deken op mijn bed met daarop een kaartje met mijn naam, heel leuk! Het is een kleine, gezellige herberg. En het eten, gekookt onder aanvoering van Huberta, is voortreffelijk. De sfeer is goed, iedereen introduceert zichzelf kort en vertelt waarom de camino voor hem/haar belangrijk is, dat onder het genot van een aperitiefje.

Ik hou een rustdag in St-Jean en ik mag nog een nachtje blijven in l┬┤esprit du chemin. Ik rust niet alleen uit, ook neem ik vandaag een besluit: ga ik verder lopen of is het mooi geweest en ga ik naar huis? Of naar het strand van Biarritz? Ik besluit al snel dat ik nog even door wil gaan, ├ę├ęn weekje, misschien twee. Maar dan is er meteen een nieuw vraagstuk: welke route zal ik dan kiezen? Aanvankelijk leek het me wel leuk om nog een stukje van de route die via Poitiers en Tours naar Parijs gaat te lopen. Maar ik had al begrepen dat dat de meest rustige route is en dat je dan dagen geen mensen tegenkomt. Wel erg allenig. Over de routes van LePuy en Vezelay hoor ik veel mooie verhalen. Uiteindelijk koop ik een boekje voor LePuy, in de wetenschap dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt. Ik ben in Zuid-Frankrijk tenslotte.

Weer een gezellige avond in de herberg en de volgende ochtend word ik heel hartelijk uitgezwaaid. Ik voelde me erg thuis daar, mede door de fantastische vrijwilligers en zie mezelf wel een keer terugkomen daar, hetzij als wandelaar hetzij als vrijwiller (of allebei). Ik loop het stadje uit, met nu het gele lint van L┬┤esprit wapperend aan mijn rugtas. De eerste etappe in Frankrijk leidt me naar het dorpje Ostabat. Na een dag rust moet de machine weer even op gang komen. Het lopen gaat niet heel makkelijk, maar ook de warmte speelt me parten. Die is nl. heel anders aan deze kant van de Pyrenee├źn, veel vochtiger en daar kan ik meestal niet zo goed tegen. Ik hou een koffiestop in Saint Jean Le Vieux, het eerste dorp op de route, want daarna zijn er geen caf├ęs langs de weg. Ik kom bekaf aan in Ostabat en heb enigszins moeite om de gites te vinden die er zouden moeten zijn. Uiteindelijk neem ik een demi-pension. Ik en twee Fransen zijn de enige gasten. Het eten wordt gemaakt en opgediend door een robuuste Bask. Mijn Frans behoeft een opfrisbeurt, na meer dan een maand in Spanje te hebben vertoeft, maar we begrijpen elkaar prima. Ik denk dat ik niet zo heel lang meer ga lopen met die warmte. Zodra ik in een grotere plaats ben, kan ik misschien een bus nemen, op weg naar huis.

De volgende dag is mijn doel Aroue, een behoorlijk lange etappe van bijna 28 km. Het is nog warmer en na een half uur loopt het zweet al over mijn rug. Vandaag helemaal geen caf├ęs op de route ­čśŽ Volgens mijn boekje zou er wel een moeten zijn. En dat blijkt ook te kloppen, alleen is de bar/epicerie gesloten, voor zover ik kan zien al heel lang… Wel is er een picknicktafel en als ik er een tijdje zit, ontdek ik dat er ook een fonteintje is. Er staat niet bij of het drinkwater is dus op hoop van zegen vul ik mijn fles bij. Ik zou veel over hebben voor een colaatje nu… Ik heb gelukkig wel iets te eten bij me. Dan ga ik verder, het voelt echt als ploeteren. Bij een gehucht zit een ouder echtpaar in de tuin en daar mag ik nog een keer mijn fles vullen, dat is fijn. Ik neem een shortcut over de weg naar Aroue, pfff ik ben er. Helaas is de herberg al vol, maar er zit er nog ├ę├ęn hoor ik. Dan kom ik langs een bushalte en zie dat er vanuit hier een bus naar Bayonne gaat en dat die over 20 minuten gaat… Op dat moment besluit ik dat het mooi is geweest en anderhalf uur later ben ik in Bayonne! Een grote stad. Ik neem er een hotelletje bij het station. Ik slaap heerlijk en de volgende dag koop ik een treinticket naar Poitiers. 18 jaar geleden heb ik daar een semester gestudeerd, for old times’ sake maak ik hier een tussenstop op weg naar huis. Het is leuk en raar tegelijk om terug te zijn. Het is bijna een half leven geleden, ik was 22 of 23 jaar. Al is de tijd hier niet stil blijven staan, veel dingen zijn niet veranderd. De Quick (een soort van inferieure McDonalds) en de bioscoop zitten nog op dezelfde plek, de molen aan de rivier, de kerk Montierneuf en het pleintje waar nog steeds p├ętanque (soort van jeu de boules) wordt gespeeld. Residence Dalesme waar ik woonde blijkt er niet meer te zij, het is nu een groot universiteitsterrein. Het is een mooie stad, maar het zou nog mooier zijn als de gebouwen schoon zouden worden gespoten en als de auto’s er niet zo idioot hard zouden rijden. Na 24 uur stap ik weer in de TGV en de volgende stop is Parijs waar ik op bezoek ga bij Laurence en haar gezin. Weer 24 later zit ik in de trein naar Brussel, alwaar ik bij Margita en haar gezin langs ga. Heel leuk om iedereen even te zien en bij te praten en ook leuk om zo steeds dichter bij huis te komen. En dan is het zaterdag, eind van de middag en zit in in de trein naar huis! Ik kom thuis in een opgeruimd huis, waar Kathelijn, die heel goed voor mijn huis heeft gezorgd, een welkomstpakket heeft klaargezet. Dat is leuk thuiskomen! De eerste 5 minuten zijn wat onwennig maar dan voelt het weer vertrouwd. Wat is het heerlijk douchen in mijn eigen douche en slapen in mijn bed!!!

De Camino zit er op, het was een fantastische reis met veel mooie ontmoetingen. Ik ga deze week lekker acclimatiseren en zal dan nog een blog schrijven over mijn bevindingen en hoe ik terug kijk op de reis. Bedankt voor al jullie mailtjes/berichtjes/comments, dat was echt superfijn om te krijgen.

Tot snel!
Barbara

Aan de voet van de Pyrenee├źn

•27/06/2013 • 8 reacties

Hallo allemaal,

Mijn laatste bericht vanuit Spanje! Ik ben nu aan de voet van de Pyrenee├źn beland en de komende twee dagen wacht mij een pittige klim en dito afdaling. Als alles goed gaat kom ik zaterdag aan in het Franse St-Jean Pied de Port, alwaar ik mijn bedje alvast heb gereserveerd bij de Nederlandse herberg L┬┤esprit du chemin. Ik hoorde nl. van alle Nederlanders onderweg dat dat een topherberg is, maar daarom ook druk bezet.

Sinds de vorige keer al weer veel gezien en meegemaakt en natuurlijk weer veel bijzondere mensen ontmoet. Gisteren liep ik nog rond in Pamplona, waar het over een week een ware heksenketel zal zijn, want dan beginnen de Sanfermines. Dit zijn de beroemde/beruchte stierenrennen door de smalle straten van de oude stad. Men lijkt er al helemaal klaar voor te zijn, overal kun je wit-rode kleding en bijpassende petjes en sjaaltjes kopen en de straten zijn al deels afgezet.

Het landschap is als lopen door ansichtkaarten, maar dan in 3D. Heuvels, bergen, beekjes, rivieren, mooie vergezichten… En de zomer is inderdaad terug, sinds zaterdag schijnt hier de zon weer! Gelukkig niet bloedheet, er waait een lekker windje, ideaal loopweer dus.

Afgelopen maandag kwam in in het dorpje Irache langs de beroemde fuente de vino. Op veel plekken langs de camino frances kun je fris water tappen, zeker als het warm weer is zeer welkom. Maar hier kun je dus wijn tappen! Nu was het nog aan de vroege kant voor mij om al aan de wijn te zitten (9.30 am) dus ik heb alleen een foto gemaakt (en bovendien kost een goede fles hier drie keer niets). Maar toen ik zondag aankwam in de albergue merkte ik dat andere pelgrims er wel van hadden gedronken (die de etappe een dag eerder lopen dan ik). Een Japanner had iets teveel glaasjes getapt. Hij kwam de kamer binnen, zette zijn rugzak neer met veel gekreun en gesteun, deed 10 push ups en ging toen in spreidstand zitten bij zijn rugzak en viel in slaap… Het was trouwens in een hele leuke albergue in het dorpje Villamayor de Monjardin. Niet in de laatste plaats omdat het gerund wordt door een Nederlands stel (en nog een groot aantal vrijwilligers uit allerlei landen). De sfeer was heel warm en het eten was fantastisch, met veel groente (dat is vermeldenswaardig, de hoofdmaaltijd bestaat nl. zo goed als altijd uit een stuk vlees en frites of aardappels). Na het eten was er de gelegenheid om een meditatie bij te wonen, dat was heel bijzonder, een rustpunt op de camino. Bij het napraten kwam ik erachter dat Bertie, de Nederlandse die samen met haar man Bert de albergue runt, op dezelfde middelbare school (CCC in Zwolle) heeft gezeten. Wat een kleine wereld. Ik heb daar zoals je wel doorhebt, een fijn verblijf gehad. Bertie & co: het was top bij jullie!

Vanmorgen liep ik Pamplona uit en na een uurtje of zo zag ik een man met een rugzakje lopen die mijn kant op ging. Nu komt dat niet zo vaak voor dus ik dacht: Wat is dit nu? Daar moet ik het fijne van weten. Het bleek Jos├ę te zijn die elke dag van Pamplona (waar hij woont) naar het kerkje van Zabaldika loopt (2 uur heen en 2 uur terug). Dat doet hij omdat hij het een fijne tijdsbesteding vindt als pensionada en omdat hij onderweg graag pelgrims wil helpen. Hij liep een stukje met me op. Onderweg kwamen we drie Ieren tegen die roodverbrand waren en flink wat blaren hadden. Hij heeft even wat blaren doorgeprikt en toen konden zij weer verder. Geluk dus dat ze Jos├ę tegenkwamen.

Pas in St-Jean ga ik besluiten wat ik ga doen. The camino will tell me when it┬┤s time to go home. Jullie horen het wel. Eerst maar even die berg over…

Voor nu adios!

La descansa en Logro├▒o

•21/06/2013 • 2 reacties

Hoi allemaal,

Bedankt weer voor jullie bemoedigende berichten! Vandaag ben ik aangekomen in de stad Logro├▒o. Descansar is Spaans voor uitrusten, ontspannen en dat is wat ik nu aan het doen ben na 633 km te hebben gelopen ­čśÇ
Ik was op zoek naar een goedkoop hotelletje, maar vanwege het weekend zat alles al vol. Ik zit nu in een mooi hotel in het centrum, ver boven de pelgrimsstandaard. Wat een luxe!

Vandaag een klein stukje gelopen vanaf Navarrete en nu dus in de hoofdstad van de regio La Rioja. Als je een wijnliefhebber bent, weet je dat er heerlijke wijnen uit deze streek komen. In de afgelopen dagen heeft de graanschuur van Spanje plaatsgemaakt voor de wijngaarden van de Rioja. Ik heb ze deels bekeken van onder mijn poncho, het weer is de laatste dagen wat wisselvallig, maar de Spanjaarden voorspellen de zomer vanaf zondag, yes!

De afgelopen week weer veel mooie plaatsjes gezien en na de uitgestrekte vlakte van de Meseta ook weer heuvels en mooie uitzichten… In Santo Domingo de la Calzada heb ik een kerk bezocht waar een echte kip en haan worden gehouden. Dat heeft te maken met een legende rond de heilige Domingo, die ook veel betekend heeft voor de pelgrims. Ergens in de 14e eeuw verbleef een Duitse pelgrim met zijn ouders in deze plaats. De herbergiersdochter werd verliefd op hem maar hij wees haar liefde af. Dat vond ze niet tof, daarom stopte een dure beker in zijn tas en betichtte hem van diefstal. De jongen eindigde aan de galg, toen de gangbare straf hiervoor. Zijn ouders kwamen op de terugtocht van Santiago langs de plek waar hij aan de galg hing. Maar hij leefde, gedragen door Santo Domingo. De rechter, die net zijn gebraden kippetjes wilde eten, geloofde het niet en zei: ” Jullie zoon is zo dood als de kippetjes op mijn bord”. Op dat moment kwamen de kippen tot leven. Sinds die tijd wordt er een paar kippen in de kerk gehouden, ter herinnering aan dit wonder. Gelukkig voor de kippen, worden ze om de twee weken vervangen.

Afgelopen dagen weer wat Nederlanders ontmoet, heel leuk want die waren de laatste tijd weer schaarser. Ik ga zo even Logro├▒o bekijken. Ik heb nog geen computer gevonden die een sd kaart kan lezen. Ik vrees dus dat ik pas foto’s kan toevoegen in Nederland.

Het volgende bericht zal uit de streek Navarra komen, morgen verlaat ik de Rioja alweer. Ik kom steeds dichter bij huis!

Still going strong (most of the time)

•16/06/2013 • 8 reacties

Hallo lieve mensen,

Weer een bericht van de camino. Dank voor de reacties, erg fijn om te krijgen. Eindelijk een computer gevonden die het fatsoenlijk doet. Dat valt niet mee hier, hoewel er wel bijna overal wifi is. Vandaag ben ik aangekomen in het plaatsje Ag├ęs, net voorbij Burgos waar ik de afgelopen dagen heb doorgebracht. Het was een zware dag vandaag, ontzettend warm (kwik boven de 30 graden) en een verkeerd pad gelopen. Op zich niet heel erg om, maar een heel saai stuk langs de weg met weinig schaduw. Ik kwam er te laat achter dat ik ergens naar links had gemoeten. Ik zag steeds Camino-tekens, maar blijkbaar was het een alternatief pad of de route voor de fietsers. Maar eind goed al goed. Ik had genoeg te eten en vooral te drinken bij me en als beloning zit ik nu in een fijne albergue. Goede douche en bed (dat zijn de belangrijkste wensen van een pelgrim) en over een half uurtje kan ik aanschuiven voor het eten (onder meer paella op het menu).

Burgos was fantastisch, wat een mooie stad is dat. Mocht je ooit in de buurt zijn, dan raad ik je deze stad van harte aan. Heel groen, een enorme kathedraal (mijn bezoek duurde meer dan 2,5 uur, zoveel viel er te zien, overweldigend gewoon), veel cultuur en ook veel winkels. Dat laatste deed wel een beetje pijn, want ik kan niets behalve het echt noodzakelijk kopen, anders is mijn rugzak weer te zwaar. Mijn t-shirts zouden op zich wel kunnen worden vervangen, want die zien er onderhand behoorlijk verwassen uit van al die handwasjes. Maar ik hou ze lekker tot het eind en dan ga ik ze ritueel verbranden, haha.

Tussen Leon en Burgos liggen de Tierra de Campos (land van de velden), ook wel de Meseta genoemd. Dat is een hoogvlakte die ik heb moeten doorkruisen de afgelopen tijd. Menig pelgrim pakt in Burgos de bus naar Leon om dit stuk te overbruggen, omdat de wegen vaak recht en lang zijn. Er lijkt soms geen eind aan te komen en de bewoonde wereld lijkt dan heel ver weg. Maar ik ben blij dat ik het wel gelopen heb, want ook hier weer heel veel schoonheid in het landschap. De enorme korenvelden zijn nu groen en als de wind waait, is het net een groene golvende zee. Zo mooi! En dan de bermen. Dat lijken met zorg samengestelde veldboeketten, alle kleuren en soorten. Soms ook hele velden met alleen maar klaprozen. En ooievaars zijn er hier ook heel veel (het lijkt Marokko wel Carlijn!). De kerk wordt hier niet alleen druk bezocht door mensen. Werkelijk ieder hoekje van de kerktoren (en er zijn nogal wat kerken hier, hoe klein een dorp ook is, een kerk is er altijd) is bezet, soms wel vier nesten. De weergoden waren me trouwens gunstig gezind. Het is normaal enorm warm nu (zoals vandaag) en dan is de Meseta extra zwaar. Maar ik heb meerdere bewolkte dagen gehad, soms ook mistig en koel en dat maakte het lopen goed te doen. En voor Burgos had ik mooi weer besteld en ook gekregen. Toen ik ’s morgens vertrok uit het plaatsje Hornillos (wat beter omgedoopt kan worden tot Horriblos, vreselijke Albergue, ik moest op een heel vies matras slapen op een smal bovenbed zonder rekjes aan de zijkant) was het nog mistig en bewolkt, tegen de middag klaarde het op en werd het heel zonnig.

Ik heb in het stadje┬á Sahagun in een heus klooster geslapen, dat deels is verbouwd tot albergue. Met mijn Spaans gaat het goed, ik kan steeds meer volgen als iemand terug begint te praten ­čÖé In het dorpje Villalcazar de Sirga zat ik ’s avonds nog even te internetten voor de bar van de albergue, toen ik gezelschap kreeg van Paco. Een soort van vice-burgermeester van dit plaatsje. Al woont hij er niet meer, hij is er (ongeveer) honderd jaar geleden geboren en kent iedereen en weet ook alles van de omgeving. De volgende dag is hij een stukje met me mee gelopen. Ik liep hem er niet uit. En dat terwijl hij aan ├ę├ęn stuk door aan het kletsen was, best knap. Maar dat geklets op de vroege ochtend was wel wat veel van het goede voor mij. Ik was dan ook blij dat hij tot het volgende dorpje meeging en dat ik daar weer in alle stilte mijn weg kon voortzetten.

530 kilometer heb ik in totaal al afgelegd, zo┬┤n twee derde van de camino frances. Hoe ver ik ga, dat weet ik nog niet. Alhoewel ik wel denk dat ik St Jean Pied de Port in Frankrijk ga halen. Met mijn enkel gaat het goed, mede door jullie beterschapswensen! Hij is nog wat gevoelig en na een dag lopen nog iets dikker, maar verder kan ik er alles weer mee doen. Verder geen blaren of andere blessures opgelopen. Af en toe is het vooral fysiek zwaar, maar er is altijd wel weer een beloning voor het harde werk: mooie natuur, leuke ontmoetingen, fijne herbergen… Dus ik loop nog even door voorlopig! Tot snel weer.

Lieve groet, Barbara

In Leon!

•04/06/2013 • 8 reacties

┬íHola! Hier weer een teken van leven van mijn kant. Ik heb al weer heel wat stappen gezet sinds mijn vorige blog. Toen was ik nog in de provincie Galici├ź, ondertussen ben ik in de stad Leon aangekomen en heb zo┬┤n 325 km afgelegd. De zon schijnt volop, de poncho is naar de onderste regionen van mijn rugzak verdwenen. Ik hoop dat de zon in Nederland inmiddels ook wat beter zijn best doet. De lucht hier is strakblauw en er staat een fris windje, wat bij het lopen heel fijn is.

Ik heb sinds de vorige keer al weer zo veel gezien. Van bossen naar bergen, kloosters en kastelen inclusief ridders en jonkvrouwen, ook weer veel leuke ontmoetingen gehad. Aan het lopen met bepakking ben ik ondertussen helemaal gewend. Tijdens het lopen voelt het meestal aan als een klein rugzakje. De ene dag is de andere niet, bij een mindere dag voel ik dat gelijk en weet ik dat ik het wat rustig aan moet doen. Ik verbaas me over waartoe ik fysiek in staat ben. Ik loop nu haast moeiteloos 20 km op een dag en ik heb ook al eens 27 km gelopen!

Na San Mamede ben ik naar het dorp Samos gegaan. Hier ben ik voor het eerst┬á┬áverkeerd gelopen, zodat de route extra lang en pittig was. Maar met een beetje hulp van google maps, ben ik gewoon op de plaats van bestemming gekomen. En het was een hele mooie route, langs allerlei compleet verlaten gehuchten. In Samos staat een oud klooster dat nog steeds in gebruik is. Daar heb ik een rondleiding gehad en ’s avonds ben ik naar de mis geweest, de gebeden in gregoriaans gezang. De oude prior kon niet zo goed zingen, je hoorde hem zuchten en rochelen in zijn microfoon. Maar gelukkig was er een andere monnik die met zingen het voortouw nam. Aan het eind werd er nog speciaal voor de pelgrims een gebed gezongen.

Toen kwamen de bergpassen van O Cebreiro, wat ook de overgang van de provincie Galici├ź naar Leon was. Wat een supermooie tocht was dat. Eerst heel veel hoogtemeters gemaakt in de aanloop er naar toe (800 in een dag) en toen door drie bergpassen gegaan. Voor mij was dat stuk veel┬á┬áafdalen, af en toe erg steil maar ik had erger verwacht aan de hand van verhalen van andere pelgrims. De wandelstokken bewijzen me hierbij zeer goede diensten (ook bij loslopende honden trouwens). Wat ben ik blij met die aanschaf!
De uitzichten waren prachtig. Eerst heel weids, in de vallei zag je de ochtendnevel hangen. Bij de O Cebreiro pas liep ik opeens de mistflarden in, een beetje spookachtig haast. Helaas viel het dorpje O Cebreiro zelf een beetje tegen, busladingen met toeristen worden hier afgezet. Ik heb maar snel mijn stempel in het kerkje gehaald en ben de drukte ontvlucht.

Naar Villafranca de Bierzo, de volgende bestemming, lopen twee routes. E├ęn langs de weg, vlak, korter maar wel wat saai. En de andere over een bergketen, in mijn gidsje stond dat die veel mooier was. Maar hij heet de Camino duro, dat betekent de zware weg… Ik ging dus eerst maar even koffiedrinken in het dorpje ervoor, Trabadelo. Het tentje blijkt te worden gerund door twee Nederlanders! Ik vond het er al bovengemiddeld gezellig uitzien (Spanjaarden zijn wat meer van de sobere inrichting zeg maar).
De camino duro was ook echt duro, een flinke klim (plus nog ├ę├ęn extra omdat ik een verkeerd paadje koos waar de route niet duidelijk stond aangegeven). In een half verlaten gehucht werd de bar speciaal voor me opengedaan. Een heel bijzondere ervaring was dat. Het uitzicht was zeker de moeite waard! Op het eind zag ik Villafranca in het dal liggen. Dit is het gebied waar vroeger de tempelridders heersten en de pelgrims beschermden op hun barre tocht. Je komt hier dan ook veel kastelen uit die tijd tegen, zo ook in Villafranca. Toen ik bij de herberg aankwam, kreeg ik te horen dat hij vol zat ­čśŽ Maar het geluk was met mij, want er was toch een bed voor me! Iemand die had gereserveerd was niet op komen dagen. En zo kon ik na een lange dag heerlijk slapen!

Na Villafranca ben ik doorgelopen naar het stadje Ponferrada. Ik was nog maar net op weg toen ik opeens hoorde: “Bist du Barbara?” Huh??? Het was een Duits stel dat net als ik de Camino in omgekeerde richting doet, maar dan op de fiets!! Ze waren ook bij het hotelletje van de Nederlanders in Trabadelo geweest en die hadden over mij verteld. Grappig he. Het┬áwas een hele leuke ontmoeting en we blijken volledig elkaars beweegredenen om de camino omgekeerd te doen, te delen. De man zei: ik zie liever gezichten dan rugzakken :-). De man heeft een cameraatje op zijn stuur gemonteerd en maakt er uiteindelijk een youtube filmpje van. Door een prachtig heuvellandschap met vele wijngaarden bereikte ik Ponferrada. Daar heb ik mezelf maar op het eerste hotelletje dat ik tegen kwam getrakteerd, zo moe was ik. De volgende ochtend heb ik de toerist uitgehangen en onder meer het kasteel bekeken, erg mooi. Maar daarna wilde ik weer verder en heb ik een klein stukje afgelegd. Helaas met regen en het lopen ging die dag best zwaar. Dus heb ik na een km of 1o een albergue opgezocht. De volgende dag ging het weer een stuk beter en ben ik doorgestoomd naar Foncebadon. Een dorp dat eens verlaten was, maar nu 3 albergues heeft (en verder nog steeds erg verlaten is). Ik kwam vrij laat aan en helaas was er geen plek meer in de herberg die ik wilde. In een andere herberg was nog wel plek, maar dat was wel de ergste herberg tot nu toe. Een donker hol┬á┬áin de kelder van een restaurant, slecht geventileerd. Smalle stapelbedden zonder rekjes (ik sliep bovenin). Je kunt je misschien wel voorstellen dat ik hier een slechte nacht heb gehad. De avond daarentegen was wel heel leuk. Ik ben gaan eten bij het leuke hostel en dat was heel gezellig, inclusief haardvuur, gitaar, liedjes… Oh ja deze etappe kwam ik langs het beroemde Cruz de Ferro, een belangrijk moment voor veel pelgrims. Dit is een ijzeren kruis op een lange paal in een berg stenen. Hier leggen pelgrims vaak een steen neer, als een symbolische aflegging van dat wat de ziel bezwaart. Toen ik de berg op kwam lopen, zag ik helaas de toeringcars met champagnepelgrims al staan… Ik had thuis al besloten dat ik geen steen neer ging leggen, ik heb geen bezwaarde ziel. Wel wil ik een steen meenemen uit Spanje, maar dan natuurlijk niet van het Cruz de Ferro, waar mensen met veel zorg hun steen neerleggen. Ik heb geen steen hoeven zoeken, die kwam naar me toe, twee dagen voor het Cruz de ferro. In een gehucht kwam ik bij een koffietentje dat wordt gerund door een hippie-vrouw en zij geeft pelgrims een klein rood steentje mee voor je hart (corazon). Mooi verhaal toch?

Na Foncebadon heb ik langzaam maar zeker de bergen achter me gelaten en ben gisteren via Astorga (mooi, vriendelijk stadje),┬á Hospital de Orbigo en Villar de Mazzarif aangekomen in Leon.┬áIn Hospital ┬ázat ik in de leukste Albergue tot nu toe. Heel schoon, douche met massagestralen voor je rug!!! en hele lieve mensen, prachtige tuin, lekker eten en het was ook nog Feria (feest)dat weekend. Nu ben ik altijd wel te porren voor een feestje zoals je misschien wel weet ­čśë ┬áHet was een middeleeuws feest en het hele dorp, jong en oud, was gekleed in middeleeuwse kledij, alles was versierd, er waren ridderspelen…. Ik heb daar ┬┤s middags een biertje gedronken met Jan-Anton uit Hoogeveen. Dat was heel gezellig, gewoon lekker in het Nederlands praten ook. De eerste 100 km kwam ik haast geen Nederlanders tegen en nu elke dag wel. Allemaal heel leuk (maar dat geldt eigenlijk wel voor alle pelgrims, de sfeer is heel goed, iedereen is ook heel behulpzaam).

En nu dus in Leon, daar ben ik letterlijk binnen gevallen. Ik had net bij de Tourist Info informatie gehaald en ging op weg naar een hotelletje in het oude stadscentrum (bedankt voor de goede tip Harrie uit Houten!!). En toen┬ástruikelde ik over een mini-haast onzichtbaar-┬ástoeprandje en ging door mijn enkel. Die is nu dik en blauw en in plaats van twee nachten hier zoals gepland, heb ik er maar een dagje bij aangeplakt. Ik kan er wel op lopen, maar het is┬áwat pijnlijk, dus een dagje extra rust lijkt me verstandig. Ik baalde eerst enorm en voelde me een beetje zielig. Na meer dan 300 km geen enkele blaar of blessure en dan zoiets lulligs… Maar ik heb me erbij neergelegd. Leon is een mooie stad, ik had een slechtere plek kunnen uitkiezen. Er is genoeg te zien. Het is prachtig weer, ik heb een boek gekocht dus dat komt wel goed. En toen ik vanmiddag zat te lunchen kwam ik in contact met een Duitse vrouw die ook een blessure heeft en hier om de hoek in een hotel zit.┬áDie zie ik vanavond waarschijnlijk nog wel even voor┬áeen drankje. En natuurlijk ook eindelijk tijd om mijn blog weer bij te werken, want de dagen vliegen echt voorbij!!!! ┬íHasta pronto!

Lieve groet, Barbara

Living the Camino life!

•23/05/2013 • 10 reacties

Hallo allemaal,

Dank je wel weer voor jullie berichten via allerhande media. Erg fijn om te ontvangen! Ik heb er al 8 wandeldagen opzitten en ben nu 121 kilometer van Santiago. De eerste dag liep ik 10 km en elke dag doe ik er iets bij, ik zit nu op bijna 20 km. Gemiddeld wordt er zo┬┤n 25 a 30 km per dag gelopen, maar ik ben ook mensen tegengekomen die 50 km per dag lopen. Als ik de 25 per dag haal, vind ik dat al heel prima (20 ook hoor, ik hoef toch nergens op een bepaalde tijd aan te komen).

Na een paar dagen zat ik al helemaal in het ritme. Ik sta vroeg op, ik word zonder wekker uiterlijk om 7 uur wakker en kleed me aan. Dan ga ik ontbijten en vertrek, meestal zo rond de klok van 8. Ik ben daarmee voor pelgrims aan de late kant, maar als je mij een beetje kent, dan weet je dat dit heel vroeg is voor mij ­čÖé Na een uur of twee ga ik ergens koffie drinken, soms ook met wat lekkers erbij. Ik loop toch alles eraf en de Spanjaarden weten wel hoe je lekkere taarten moet bakken. Dan loop ik weer een stuk en hou weer even pauze. Tegen een uur of 12 begin ik de benen wel te voelen en meestal kom ik zo tegen 2 uur op de plaats van bestemming aan, soms wat later. Je hebt verschillende soorten herbergen, private en gemeentelijke herbergen. De laatste zijn heel basic en minder mooi, wel wat goedkoper, 6 euro per nacht. De eerste kosten meestal een tientje, maar vaak is sanitair ook een stuk beter dus die paar extra euros heb ik er graag voor over. Na aankomst is een maaltijd (ik probeer ┬┤s middags warm te eten, dat is hier een driegangen menu!! voor vaak nog geen 10 euro) en daarna een warme douche een heerlijke beloning. Dan is het tijd voor de dagelijkse werkzaamheden: de was doen (al dan niet op de hand) en in mijn dagboek schrijven. ┬┤s Avonds eet ik een klein hapje en lig dan tegen 9 uur al op bed en niet lang daarna val ik als een blok in slaap.

Overdag alleen lopen vind ik heerlijk. De natuur is schitterend en het weer is al vier dagen goed en zonnig!! ┬┤s Morgensvroeg is het hier op zijn mooist. Dan is het vaak nog fris, wat wel lekker is om te lopen, en dan is het heel stil. Je hoort alleen het ruisen van de wind en de vogels. Ik heb deze week in een hele leuke herberg geslapen, in een gehucht in de middle of nowhere. Geen wifi, internet, zelfs geen telefoon… Best lekker om dat weer eens te ervaren. Ik heb toen gegeten met David uit Australi├ź die vertelde dat hij over twee weken 82 jaar wordt!! De Camino houdt je blijkbaar jong want dit is al zijn derde keer en hij zag er een stuk jonger uit. Ik ben nu ook weer in een paradijs beland. Het dorpje heet San Mamede (net voorbij Sarria) en het is een geweldige herberg. Een grote tuin met ligstoelen, ruime slaapzaal, er komen heerlijke geuren uit de keuken (om 19 uu rmag ik aanschuiven), vriendelijke mensen, leuke medepelgrims… Het bevalt me wel, die Camino!

 

Tot gauw weer!!

Barbara

ps Volgende keer tref ik hopelijk een moderne computer zodat ik weer wat foto┬┤s kan plaatsen

Tegen de keer in is een genot op zich

•19/05/2013 • 2 reacties

Dat is een zin uit het boek Ver Onderweg van wijlen Jeroen Gooskens, waarin hij verslag doet van zijn voetreis vanuit Nederland naar Santiago. Ik loop tegen de stroom in en kan melden dat het me goed bevalt. Ik ben vandaag gearriveerd in het plaatsje Melides, het geografisch centrum van Galici├ź en heb nu 52 kilometer afgelegd sinds ik uit Santiago ben vertrokken vier dagen geleden. Elke dag loop ik ietsje meer en de opbouw gaat goed. Het lopen met een rugzak is (letterlijk) zwaar maar goed te doen. Ik heb nog geen ernstige klachten ontwikkeld. Ik heb wat last van de heupspieren maar dat lijkt nu af te nemen. Gisteren, dag drie, had ik een wat zware dag, maar vandaag ging het alweer een stuk lekkerder.

Het is heel grappig hoe andere pelgrims op me reageren. Sommigen kijken me verschrikt aan. Zou ze verdwaald zijn? Of is ze iets vergeten? Sommige mensen vragen het aan me en als ik dan uitleg dat ik de Camino andersom loop, vinden ze dat een goed verhaal. Soms schudden mensen me spontaan de hand. De weg vinden is vrij makkelijk. Ik let goed op de camino-tekens in en aan de weg, maar nog makkelijker zijn de pelgrims zelf die me tegemoet komen. Als ik een tijdje geen schelp of pelgrim meer zie, dan is de kans groot dat ik de verkeerde weg heb genomen. Het overkwam me toen ik Santiago uitliep. In de stromende regen. Ik kon dus meteen de poncho uittesten, en hij is heel erg goed gekeurd. Ik zie er wel uit als de klokkenluider van de notre dame ­čÖé Gelukkig spreek ik een beetje Spaans en kwam ik met behulp van locals snel weer op het goede pad.

Ik had niet verwacht dat het zo nat en vooral ook zo koud zou zijn. Ik heb wat Spanjaarden gesproken en het blijkt dat net als in Nederland, ook hier de lente op zich laat wachten. Gelukkig heb ik een warme jas, dus ik heb het tijdens het lopen niet koud gehad. De overvloedige regen zorgt er wel voor dat het landschap prachtig is. Ik geniet volop van de natuur en kom door gehuchten met heel weinig inwoners. Zo sliep ik in Santa Irena, waar 15 mensen wonen!!

┬┤s Avonds slaap ik in een herberg en daar heb ik al veel leuke medepelgrims ontmoet. Veel Duitsers, Fransen, Spanjaarden en Italianen. Maar ook een Belg, Australi├źr,Canadezen. Ze zijn er in alle soorten en maten, jong en oud.

Zoals beloofd hier wat foto┬┤s…P1070399 P1070423

P1070384De biecht in alle talenUItzicht over Santiago

 

Bedankt voor alle jullie leuke reacties, mailtjes, FB berichten!!!!

Tot snel weer, adios!

Hola de Santiago de Compostela!

•16/05/2013 • 6 reacties

Ik ben in Santiago de Compostela! Voor veel camino-gangers het eindpunt, voor mij markeert deze stad juist het begin van mijn reis. Nou ja, het echte begin was natuurlijk in Barcelona, waar Anne en ik een heerlijk lang weekend hebben gehad. Dat was zeer divers (strand, eten, cultuur, sportief, shoppen) en heel gezellig. Het afscheid afgelopen maandag viel me zwaar, maar toch had ik me geen beter begin kunnen wensen van mijn reis. Anne vloog terug naar Nederland en een paar uur later vloog ik naar Santiago.

Ik moet er even aan wennen om alleen te gaan eten, maar ik heb trek dus ga ik op zoek naar een eetgelegenheid. Dat is hier niet zo moeilijk, er is enorm veel keus. Ik verken het kleine, mooie historische centrum en kies een tapastent uit. Als ik zit te eten, word ik in het Duits aangesproken. Het is een ouder stel, dat net de camino portugues heeft gelopen. Als ik uitleg dat ik nog moet beginnen, kijken ze me wat ongelovig aan. Waarom, willen ze weten… Het lijkt haast alsof ze me van gedachten willen doen veranderen. Maar ze zijn heel aardig en het is leuk om contact te maken.

De volgende dag ben ik ruim op tijd voor de pelgrimsmis in de kathedraal van Sint Jacob (=Santiago in het Spaans). Na aankomst woon je als pelgrim de mis bij en het is pas echt af als je vervolgens het beeld van Santiago op het hoogaltaar hebt omhelst en de crypte eronder met zijn gebeente (althans zo gaat het verhaal, of het echt zo is dat zijn overschot daar ligt, blijft een mysterie) bezoekt. Ook dat doe ik andersom, niet zozeer gepland, maar omdat vlak voor de mis begint, er haast geen rij is. Ik knuffel het beeld (zouden ze het wel elke dag schoonmaken, vraag ik me af), zie de crypte en zoek een plekje in de kerk. De mis is in het Spaans, dus heel veel kan ik er niet van volgen. En ondanks heel veel poppenkast er omheen (langs het gangpad staan vele biechthokjes waar je kan biechten in vele talen, niet in het Nederlands trouwens), vind ik het mooi. En dan wordt ook nog de wereldberoemde botafumeiro met een rotgang heen en weer geslingerd door de kerk. Dit is het grootste wierrookvat ter wereld. Elke dag zijn er missen maar de botafumeiro wordt slechts afgestoft bij speciale dagen. Of als er een donatie is gedaan… wat vandaag het geval is. Enfin, ik heb het geluk dit spektakel te mogen aanschouwen.

Ik kom de Duitsers weer tegen en in de kerk zit in naast een meneer uit Barcelona met wie ik Frans praat. Omdat het kan. Ook kom ik bij het pelgrimsbureau Nederlandse pelgrims tegen die net hun Compostela hebben gehaald en heel enthousiast reageren op mijn verhaal en me veel succes wensen. Ik hoor dat er een Huiskamer voor Nederlandse camino-gangers is, bijna op het eind van de route. Ik loop erheen (alles is dichtbij) en wordt heel vriendelijk ontvangen. Ik krijg nog wat handige tips voor onderweg (het zijn ervaren pelgrims) en mijn blog wordt door hen gelinkt op de site van het genootschap, leuk!

Eigenlijk was het de bedoeling dat ik vandaag, woensdag, mijn eerste etappe zou gaan lopen. Maar vannacht heb ik beroerd geslapen. Het hotelbed was niet comfortabel en ik vond het geen goed plan om moe en met rugpijn de 1e etappe te gaan lopen. Daarom vandaag nog een extra dagje Santiago, wat absoluut geen straf is. Het is leuk om hier door de straten te dwalen. Verder heb ik nog wat nuttige dingen gedaan, zoals ruim 1 kilo niet pers├ę noodzakelijke kleding en spullen naar huis┬ásturen. En ik had Anne ook al wat meegegeven. Je begrijpt, ik had iets meer dan 10 kilo ­čśŽ Ook heb ik nog┬átrekkingstokken gekocht, voor maar 30 euro (hopen dat het wat is)┬áen nieuwe slippers, want vanmiddag begaf een van mijn Havainas het.

En nu lig ik in een fijn bedje in een leuke hotel, helemaal klaar om morgen te gaan. De kans bestaat dat ik morgen meteen al de poncho aan kan trekken, maar dat schrikt me niet af. Welterusten!

ps zodra ik gelegenheid heb, zal ik de blog van wat beeldmateriaal voorzien

Het plan

•08/05/2013 • 13 reacties

Welkom op mijn blog!

Alweer ruim tien jaar geleden las ik het boek “De Pelgrimstocht naar Santiago” van de Braziliaanse auteur Paolo Coelho. Hierin doet hij verslag van zijn wandeltocht vanaf de Franse Pyrenee├źn naar Santiago de Compostella. Ik vond het niet alleen een prachtig verhaal, het leek me zelf ook wel wat om ooit zo’n tocht te ondernemen. Als je loopt zie je zo veel meer en heb je echt de tijd om alles om je heen en alles wat er in jezelf gebeurt, waar te nemen. Dat idee spreekt me erg aan en het heeft me niet meer losgelaten. Ik dacht toen: “Ooit ga ik die tocht maken”. En nu is het moment gekomen, ik ga de tocht maken! Vorig jaar raakte ik mijn baan kwijt door een reorganisatie. Voor mij kwam dat precies op het goede moment. Ik was er aan toe om mijn eigen weg te gaan en ben nu bezig om mijn eigen loopbaanadviespraktijk van de grond te krijgen. Daar ben ik de afgelopen periode mee bezig geweest. Ook heb ik flink genoten van het even niet hoeven werken (ik kan het iedereen aanraden ;-)) en heb ik nog een opleiding e-coaching gedaan. Deze reis zie ik als de afsluiting van mijn sabbatical.

De laatste tijd ben ik bezig met de voorbereidingen op de reis. Wat moet er mee? Heel weinig want ik moet alles zelf dragen. Het wordt letterlijk een kwestie van afwegingen maken, mijn streven is om onder de tien kilo te blijven. Iets wat voor een stadse tuttebel als ik nog best een uitdaging is. Ik hou ervan om te kunnen kiezen uit veel kleren en nu wordt het twee maanden make-uploos in dezelfde kleren lopen.

En welke route zal ik kiezen? Daar was ik heel snel uit. Ik wil tijdens deze reis maximale vrijheid ervaren en kies ervoor om op wat voor de meesten het eindpunt is, te beginnen: Santiago de Compostella. Vandaar loop ik dan richting mijn huis. Hoever ik kom, is voor mij niet zo belangrijk. Ik wil vooral genieten van de weg. Ik trek er twee maanden voor uit, maar misschien ben ik na een maand al wel klaar met lopen. Hoe lang ik er over ga doen, is voor mij nog net zo’n verrassing als voor jou.

Het begin wordt in ieder geval goed. Ik start de tocht met mijn lieve vriendin Anne in Barcelona! Vrijdag aanstaande vliegen we er heen. Maandag vliegt zij terug naar Nederland en ik vlieg dan door naar Santiago…